Tender is the Night

Be kind.

2007-05-13T01:03:00.000+03:00

Πριν από ένα χρόνο περίπου κάποιος με είχε ρωτήσει εαν υπάρχουν έργα που να μου έχουν αλλάξει τη ζωή. Μουρμούρισα κάτι για το πόσο με είχε συγκινήσει η στιγμή που η Εmma Thompson εκλαιγε πάνω στο κρεβάτι οπού αργοπεθαινε η Κate Winslet στο «Sense and sensibility”του Ang Lee.

Κι όμως – η σκηνή που μου ’χει αλλάξει τη ζωή, που μου ΄χει πει κάτι στ’ αλήθεια συμβαίνει στο «Ηoly Smoke» της Jane Campion. Η ταινία γυρίστηκε το ’99- πρέπει να την είδα μερικά χρόνια μετά- δεν ήμουν πάνω απο 21. Η Ruth (η Kate Winslet -σε αυτή την ταινία μοιάζει σαν μια ανθισμένη Παναγία των οργίων) ανακαλύπτει "την αλήθεια" στο προσωπο ενός χαρισματικού guru στην Ινδία: τη βλέπουμε τυλιγμένη σ’ ένα λαμπερό φως να λαμβάνει τη χάρη του, να αλλάζει το όνομα της και να απαρνείται τα υπάρχοντα της. H μάλλον επιπόλαιη πλην συμπαθής οικογένεια της στην Αυστραλία μαθαίνει τα νέα και δεν ενθουσιάζεται- η χαζοβιόλα μάνα της καταφέρνει να την κάνει να γυρίσει πίσω στην Αυστραλία. Αυτό που δεν ξέρει η Ruth είναι πως η οικογένεια της έχει κανονίσει να περάσει τρεις ημέρες στην Αυστραλιανή έρημο με έναν Αμερικανό de-programmer ειδικό στις αιρέσεις που θα την κάνει να μην πιστεύει πια στον guru.

Κάπου εδώ κάνει την εμφάνιση του ο de-programmer ( ο Ηarvey Keitel με μυς από ατσάλι) ενας 60χρονος τύπος με κορακί μαλλί και καουμπόικες μπότες. Κάθε πόρος του δέρματος του PJ μυρίζει αντρίλα: την ώρα που έχει υπόχρεώσει την οικογένεια της Ruth να δει ένα βίντεο για το πόσο “κακές” είναι οι αιρέσεις ο ίδιος κάθεται χαλαρός στο διπλανό δωμάτιο ενώ η ηλίθια θεια της Ruth του πάιρνει μια πίπα. Ο PJ κουβαλάει σηκωτή τη Ruth με το ζόρι σε ένα σπιτι στην έρημο. Μισιούνται με πάθος. Οταν εκείνη πάει να αποδράσει της δίνει μια γροθιά στη μούρη. Και φυσικά υπάρχουν και οι σπαρταριστοί διάλογοι:

PJ I: don't hate women. I love ladies
Ruth: Ha! Ladies! You wouldn't know any. I bet you date little Barbie dolls, don't you? "Oh, you're so brainy, you're so big! Can I suck your dick?" Can I be alone now?

Ισως για να γλιτώσει , ίσως γιατί απλώς τα ΄χει πάρει με τη μαλακία του εκείνη τον αποπλανεί: (είναι μια ωραία σκηνή-εμφανίζεται μπροστά του ολόγυμνη και τον φιλά στο στόμα). Και ω λα!λα! τι έκπληξη! όλα αλλάζουν και κυρίως οι δυο πρωταγωνιστές. Εκείνος ειδικά κάνει μια στροφή 180 μοιρών. Κάποια στιγμή παίζουν ένα παιχνίδι μάλλον χαζά κι ανέμελα στην κρεβατοκάμαρα: Ο PJ είναι ευάλωτος, ντυμένος και βαμμένος γυναικεία με κραγιόν και τακούνια όταν η Ruth γυρνά γελώντας και του λέει κάτι σκληρό και άκαρδο. Εκείνος δε λέει πολλά μόνο παίρνει ενα μαυρο μαρκαδόρο και της γράφει στο μέτωπο με μεγάλα γράμματα «Be kind». Την θυμάμαι έντονα αυτη τη σκηνή –η Ruth κοιτάζει το πρόσωπό της στον καθρέφτη – τη στιγμή που διαβάζει «Βe kind» είναι σαν να περνά ένα σύννεφο σιγα-σιγα πάνω απ’ τα μάτια της – τα μάγουλα της πέφτουν ελαφρά προς τα κάτω.

Βe kind δεν σημαίνει να είσαι ευγενικός ή ευσπλαχνος. Σημαίνει να είσαι καλός. Καλός όχι ηλίθιος ή αλτρουιστής. Βe kind εδώ σημαίνει «μπες στη θέση μου, μην είσαι σκληρή , θυμίσου πως είσαι κι εσύ ανασφαλής , κι εσύ γελοία κι εσύ εγωίστρια». Κυρίως όμως σημαίνει «Σε αφήνω να έχεις εξουσία πάνω μου, σου δίνω αυτό το προνόμιο. Κοίτα να χειριστείς σωστά αυτή την εξουσία. Να επιλέξεις να είσαι καλή μαζί μου" Be kind.

Feeling called L.O.V.E.

2007-04-22T21:35:00.000+03:00

1. Όταν είσαι ερωτευμένος όλα τα τραγούδια μιλούν για σένα. Ακόμα κι όταν οι στίχοι είναι μηδενικής ευφυίας και τα τραγουδάει ένας σκυλάς με χαίτη.

2. Αργά ή γρήγορα όλες οι σχέσεις σκοντάφτουν στο εξής ερώτημα: Αλλάζουν οι άνθρωποι; Η απάντηση είναι ένα μεγαλοπρεπές “όχι”. Προσπαθούν όμως.

3. Δεν υπάρχει πιο καταστροφικό συναίσθημα από τη ζήλια-ρετρό: τη ζήλια για το παρελθόν του άλλου. Πρώτον γιατί είναι μάταιη- το παρελθόν δεν αλλάζει. Δεύτερον επειδή το ρομαντικό παρελθόν ενός τρίτου είναι σαν ξένη χώρα. Το γνωρίζουμε μόνο αποσπασματικά: άσχετες πληροφορίες, μισόλογα, φλύδες από συζητήσεις που (αν τους το επιτρέψουμε) φουσκώνουν μες στο μυαλό μας σαν σουφλέ χλωρινής. Συνήθως το σουφλέ ξεφουσκώνει. Καμιά φορά όμως (ειδικά αν έχουμε πει ψέματα) σκάει στα μούτρα μας.

4. Δεν υπάρχει κεραυνοβόλος έρωτας. Υπάρχει όμως (ο βαρύγδουπος) κεραυνοβόλος πόθος.

5. Είναι εύκολο να κάνεις ράκος έναν άντρα – μπορείς να του πεις: "Σε αγαπώ αλλά δε σε θέλω πια". Eίναι εξίσου ευκολο να κάνεις ράκος μια γυναίκα- μπορείς να της πεις: "Σε θέλω αλλά δε σε αγαπώ πια".

6. Ο Θεός να σε φυλάει απο τους μοναχικούς ανθρώπους. Η μοναξιά κάνει τους ανθρώπους ανελέητους.

7. Η αγάπη δε φτάνει για να λύσει τα προβλήματα. Βοηθάει όμως.

8. Η πραγματική αγάπη μας κάνει ταπεινούς- αμβλύνονται οι γωνίες, όλα μαλακώνουν, «αγαπώ κι όλον τον κόσμο γιατί ζεις κι εσύ μαζί»,σκύβουμε το κεφάλι και γουργουρίζουμε σαν το σκύλο στη γωνία, μούμπλε, μούμπλε, γουφ, γουφ.

9.Το κάρμα είναι μεγάλη πουτάνα

10. Eίναι σημαντικό να είσαι με κάποιον που σε κάνει να θες να είσαι καλύτερος
άνθρωπος.

11. Όπως λέει (περίπου) και ο Τhas ξεχνάμε τους λόγους για τους οποίους αγαπάμε τους ανθρώπους. Οι λόγοι αν και σημαντικοί ξεθωριάζουν -μένει μόνο το αποτέλεσμα.

H φωτογραφία είναι από περσινή performance των Drogatek στο Τριανόν.

Μούτζα

2007-03-14T19:39:00.000+02:00

Το γράφω με κάποια καθυστέρηση για τον No Heathen – μερσι μεσιε νο χεδεν

Ενα- Οταν ήμουν γύρω στα 6 πέθανε ο ηλικιωμένος μας γείτονας-ένας ασπρομάλλης στρατιωτικός με στιλπνή κουαφούρ Κόμη Δράκουλα. Ίσως επειδή με είχε επηρεάσει πολύ ο θάνατός του, μια φορά το μήνα έφτιαχνα στα κρυφά μικροσκοπικούς τάφους στον κήπο μας με κλαριά και φύλλα από γεράνια και νερατζιές. Μετά προσευχόμουν γονατιστή πάνω στις πλάκες του κήπου (σημείωση: πρόερχομαι απο μια οικογένεια σχεδόν άθεη-δεν ξέρω που την είχα δει αυτήν την εικόνα) Όταν το ξεχνούσα μάλιστα με έπιαναν τρομερές τύψεις. Το είπα στον πατέρα μου πρόσφατα- περίμενα να κάνει κάποιο σχόλιο του τύπου " Kοριτσάκι μου τι έξυπνο κι ευαίσθητο που ήσουν¨". Εκείνος απλώς με κοίταξε και ξεστόμισε την ισοπεδωτική ατάκα "Πάλι καλά που βγήκες νορμάλ".

Δύο- Από παιδί ακόμα πίστευα πως η ζωή μου θα ήταν καλύτερη αν έχανα μερικά κιλά- ακόμα και όταν ήμουν αδύνατη. Πάντα το νόμιζα. Τουλάχιστον όσο μεγαλώνω γελάω με τον εαυτό μου. Αλλά αυτό δε σημαίνει πως δεν το πιστεύω.

Τρία- Από τα 18 μου μέχρι τα 23 μου ζούσα σε μια μικροσκοπικη μεσαιωνική παραθαλάσσια πόλη της Σκώτιας. Λόγω της ιστορίας της η πόλη έμοιαζε συχνά στοιχειωμένη- βαριά γοτθική αρχιτεκτονική, ένας καθεδρικός ναός φωτισμένος με πράσινα φώτα το βράδυ, φριχτό κρύο, ένας ανάποδος αέρας από τη Βορειο θαλασσα.Ήταν ένα υπέροχα ιδιόρρυθμο μέρος: Ελληνες δεν είχε παρά ελάχιστους κι έτσι έτρεχα μες στα σκοτάδια με Αγγλοσάξωνες και κάναμε πινκνικ στο κρύο με κουβέρτες, ξενυχτούσαμε όλο το βράδυ μέσα σε δρύινες βιβλιοθήκες με θέα τη Βόρειο θάλασσα γράφοντας εργασίες για μαθήματα με τίτλους όπως «Λογοτεχνία των γυναικών στο δευτερο παγκόσμιο πόλεμο», «Τρομοκρατία και πολιτική βία στον 20ο αιώνα», πίναμε πίναμε , πίναμε μπύρες και ούισκια χορευαμε φτηνή ντίσκο μέσα στο Union,μεθούσαμε όλο το βράδυ σε διάφορα σπίτια, πίναμε τρεις καφέδες τη μέρα όλοι μαζί, καπνίζαμε οτι βρίσκαμε, κάναμε πρόβες για βαρυγδουπα θεατρικά έργα ή πειραματικά εκτρώματα οπού ξεγυμνωνόμασταν σαν τις μουρλές σε παλιές εκλησσίες( η διασκευή του «Γενναίου Νέου Κόσμου» του Χάξλευ απαιτούσε και κάποιες θυσίες) . Πιστεύω πως αυτό το μέρος μου άλλαξε τη ζωή.

Τέσσερα- Συχνά-πυκνά αισθάνομαι σαν ούφο στην Αθήνα. Ελειπα για πολλά χρόνια οπότε έχω ζήσει ένα αρκετά σημαντικό κομμάτι της ζωής μου εκτός Ελλάδος: το 18-25. Για πρώτη μου φορά έζησα ουσιαστικά την Αθήνα πέρσι μετά από 7 χρόνια απουσίας. Συχνά θέλω να πάρω μια βαλίτσα και να φύγω τρέχοντας , να πάω στο μαγικό εκείνο μέρος που εγώ και οι γύρω μου θα μιλάμε και θα καταλαβαινόμαστε ή ακόμα να αναληφθώ στους ουρανούς σαν χίπισσα Μέρυ Πόππινς ανάμεσα σε μωβ σύννεφα και να μην ξαναγυρίσω ποτέ.

Πεντε- Ανοιξα αυτό το μπλογκ όταν ζούσα στην Αγγλία για δυο λόγους - ο ένας ήταν πως περνούσα μία από τις χειρότερες περιόδους της ζωής μου (απαραίτητο συστατικό για να ανοίξεις μπλογκ τελικά ), ο άλλος πάλι ήταν πως μετά από 7 χρόνια ξενιτιάς τα ελληνικά μου είχαν αρχίσει να θυμίζουν ξεφούσκωτη τρόμπα. Οσο κι αν θαύμαζα τη γραφή κάποιων μπλόγκερ δεν με ενδιέφερε να τους γνωρίσω –με φρίκαρε μάλιστα το γεγονός πως οι μπλόγκερς χρησιμοποιούσαν τα μπλογκ τους ως μέσο κοινωνικοποιήσης και βγαίνανε για να φάνε παϊδάκια. Μετά ήρθα στην Ελλάδα και γνώρισα ένα σωρό bloggers μέσω της δουλειάς. Μ’ αρέσει αυτό αλλά μάλλον ειναι και ο λόγος που γράφω τόσο σπάνια- μου είναι δύσκολο να γράφω τα σώψυχα μου τώρα που ξέρουν ποια είμαι.

Πετάω μπαλάκι σε μπλόγκερς εξίσου αστάτους με μένα- Scabbing και Catsula. Φροντίστε την πορεία σας κορίτσια.

Motherfucking potatoes

2006-06-26T01:04:00.000+03:00

The other night I started going through our old e-mails- the ones we wrote when we first met. I have to give it to us -We were both dancing around the subject with grace: I tried to be witty. You made the weird lingustic jokes that you are so fond of. We were like children trying on Halloween masks to see which one will do the trick.

And then there was trying to be lyrical...

-If God was one of us-he would be an old fisherman in a dirty cap living near Auchtermuchtie.He would eat sliced bread and butter on a plastic plate.Then he would eat fish and chips. Fruitcakes. Caramel shortcakes.He would spend most of his day eating.

Or she could be a woman. She would live in the corn maise just north off Idaho Falls.Or down the Queue de Tortue bayou in Louisiana.She would cook fried chicken by the yam tree in her porch.Her bare feet wouldonly just touch the ground.

'Yam trees? You know that yams don't grow on trees right?They are like potatoes.''
Oh yeah em... sure...yeah.Potatoes.'

So you think love is easy motherfucker? Well it's not. There will always be a potato there to fuck things up.

Τhe Drugs DO work.

2006-03-03T21:38:00.000+02:00

Παρασκευή 3 Μαρτίου , ώρα 21.00 μ.μ.Στο γραφείο.
1 Club sandwich,1 Blueberry muffin,1,5 Capuccino (χτικιάρης από τα Starbucks-δέν μετράει) μισό σκαλτσούνι, 2 Norgesic, 1 Loxitan, Aπεριόριστη ποσότητα Dentyne fire mints

βήμα 1 -Τυπώνω τα πάντα και καθομαι στη μοκέτα.Πιάνω και τα μαλλιά μου με μολύβι .Είμαι η Julia -Τσούλια Roberts .'Oxi είμαι η Chloe Chevigny.Aπλώνω τα χαρτιά -όλες τις εκτυπώσεις γύρω μου.Όχι δεν έχω ένα φαρδυ γκρίζο πουλόβερ να περάσω γύρω από τα γόνατα μου .Ονειρευομαι τον Denzel Washington που θα μπει τόσο μα τόσο απροσδόκητα (το μολύβι θα μείνει μετέωρο) και θα μου πει 'Τι κανεις εδω καημένο μου;Ειναι Παρασκευη βραδυ, οι ανθρωποι γλεντάνε και τρωνε πατσα'. Μετα θα μου χαιδεψει στοργικα τα μαλλιά σαν να μαι κανις γκριφόν .Δεν θα με φιλήσει ο Denzel είναι γνωστο εξαλλου πως ο Denzel δεν φιλιέται και δεν κάνει κοκο. Αναπαράγεται σαν την αμοιβάδα.

βημα 2 - Ανακαλύπτω πως στο πάτωμα κάνει κρύο.Μπάζει απο μια τρύπα στον τοίχο. Η ηρωιδα της ρομαντικής κομεντι και ο Denzel πεθαίνουν με βιτριόλι .Ή εκρηγνύνται μετα από υπερβολική δόση φασολάκια γιαχνί.Death by giaxni!snif.

βημα 3- Αντιλαμβάνομαι πως ο αποπάνω παίζει Joy Division και πηγαίνει στην τουαλέτα ανα τακτά χρονικά διαστημάτα.Αναρωτιέμαι αν έχει συχνοουρία. Μπορεί να ήπιε βυσσινάδα.Χυμό ανανά.Κρασί. Νερό.Πορτοκαλάδα. Κοκτειλ με γρεναδίνη.Ίσως πρέπει να του χτυπήσω το κουδούνι και να τον ρωτήσω .'Γεια σου δεν με ξέρεις, μια μόνο φορά έχουμε συναντηθεί εμείς οι δύο στο ασανσέρ και φορούσες συνθετικό κοστούμι φτιαγμένο με κλωστές Μουρλοκούκου.Ναι δουλεύω από κάτω. Ε, είχα μια απορία....'

βήμα 4- Πάω στην τουαλέτα -αισθανομαι μια απελευθέρωση βλέποντας την πινακίδα απέναντι απο τη λεκάνη. 'Παρακαλείσθε ΜΗ ΡΙΠΤΕΤΕ ΣΤΗ ΛΕΚΑΝΗ ΧΑΡΤΙ ΥΓΕΙΑΣ ΣΕΡΒΙΕΤΕΣ ΚΛΠ.Κίνδυνος Εμφράξεως Αποχετεύσεως'. Αρχίζω την επανάσταση αφήνοντας ανοιχτή την πόρτα. Κατουράω τραγουδώντας δυνατά Ελλη Κοκκινού. Τι δυναμη Θε μου, τι αίσθημα!Μεταφέρομαι νοητά σε μια πίστα και τραγουδάω με πάθος για τον τυρρανο άγγελο μου εγκλωβισμένη μέσα στο κόκκινο μπουστάκι μου. Bravo Rula!

Τωρα λέω να πάω να μεθύσω.

St. Andrews -the nauseating smell of nostalgia-

2006-02-09T14:44:00.000+02:00

Sometimes it felt like my feet was stuck in chewing gum. At other times I was floating and I could see myself just above that tree outside the Union on Market Street . When the wind blew from the North Sea I could feel the chill down to the marrow of my bones. Medieval buildings in grey stone, black cobbled streets, red gowns. There was a white pebbled cross outside St. Salvator's Quad marking the spot where Patrick Hamilton was burnt at the stake during the Scottish reformation. St. Salvators' chapel in the background - a gothic monstrosity shrouded in a green light.They suffocate at nights. If you step on the cross you will fail your degree, people said.

2001-Swings by the pier in the green green grass - we used to run on the tarmac and sing Pulp songs ('First you let him in your bed now he's moved inside your head') -and Rachel always said it was a funy thing tarmac.There was a small fish and chip stall near the harbour. It was a closed harbour- the tide would come in and the fishing boats would sail. A pair of dirty swans under the small wooden bridge.

1999 English -EN1002 'So what is Hedda Gabler but a manipulative woman like all women?' asked the grey haired tutor-he was never made a Doctor- He was an old boy who 'd been to Oxford and they kept him in the department. After the tutorial he closed the door, smiled, asked me if I was French. No, me I am Greek I said. We were alone in the room-he was wearing a grey suit . There was a pause there, a sudden silence. I opened the door and ran down the creaking stairs laughing. Pictures of Dryden on the wall.

2000 Macbeth cast party Party at Bell street-Mary snogging Ian on the stairs. Dancing on Jess' lap never knew she was bisexual and then she stuck her tongue down my throat.But ,...but Jess...I mumbled I am not ...Later on that evening I looked outside the window.I could only see snow.

2002 A tiny room. I would watch the frost pile up at my window at night and shiver in my bed. A wooden desk, shelves that had been hastily superglued to the wall. Newspaper cuttings –clippings, flyers, postcards from St.Fransisco, Greek poems. We had five parties that year. We burned the living room carpet. I fell in love with a rugby player at our first party.The theme was 'Eastern promises'. Flowers in my hair - he told me I was the preetiest, the best ever and swung me round. His favorite book was 'The Outsider' by Camus. (I should have ran away there and then, but didn't) . He held on tight all night. It was off then, and then it was on, it was off it was on. One night he hit me really hard. He shoved me across the wall - I remember seeing the white Victorian door, the paint chipping, my face coming nearer. I heard my head banging on the wall. 'So this is what wood feels like' I thought for a split second as I felt my arm hitting the door.

'Every girl deserves a prince 'Sophie would say.'Yes Poly-fucking -Anna' I used to think and laugh. Sophie was blonde and beautiful and used to sing like an angel. Our other flatmate Mary (a blossoming alcoholic) would vacuum the house in her crumpled underwear with a fag in her mouth. She would shag a a different bloke every night (who the fuck did she sleep with this time we 'd say over breakfast when we had to share the table with some random). She drank like a fish. Grainne would shut herself off in her room - she didnt like noise, company .She hated all of it. Migraines, tons of migraines , a cloth on the forehead. Immersed in darkness for days on end.

2003 English EN3070 'You have a voice, a vision. Be true to your voice but never be blinded by it' the professor said. The tutorial was full of Americans that had come to live Thoreau's dream. (Civil disobedience in the Scottish countryside.)They were very earnest in their hiking boots.They spent most of their time listening to Bob's stories about chopping wood in Utah and looking for their glorious Scottish ancestry. 'Your writing is very fluid', the professor said. 'Now talk to us about the olive orchards little Greek girl.'

Βρουμ βρουμ!

2005-12-19T18:47:00.000+02:00

Υπαρχουν καποιοι ανθρωποι που μπαινουν στη ζωη σου και τα κανουν ολα λιμπα. Απο το πουθενα .Απο το τιποτα .Οχι σαν κομητης. Ειναι περισσοτερο σαν να αδειαζει καποιος στο κεφαλι σου ενα κουβα νερο.

Kαι μενεις να αναρωτιεσαι τις γνωστες κοινοτοπιες- Και τωρα τι θα κανω?Kοιταγα το χρωμα του τοιχου σου χτες, ενα τιρκουαζ σαν μουχλιασμενο-ενας ξυλινος πολυελαιος .Βαρια , ολα βαρια. Απολιθωμενο δασος με σκοτεινες σκιες .Ειχες χαμηλωσει το φως .Καπνιζες γυμνος με τα ποδια σταυρωμενα.Δεν σε νοιαζει η γυμνια σου, το χω προσεξει αυτο. Ευλογημενο πραγμα. Σε σεβομαι.

Σου ειπα για το πρωτο σπιτι που εκανα ποτε ερωτα - καθως ανεβαινες τις σκαλες ξεφλουδιζε το χρωμα-ηταν μουσταρδι. Ηταν ενα αδειο σπιτι στον περιφερειακο του Λυκαβητου γεματο πινακες, μικρες ζωγραφιες απο γυναικες ζωγραφισμενες με παστελ. Ενα σχεδιαστηριο αρχιτεκτονικο.Σκονη παντου.Δεν ειχε θερμανση, αναβαμε τη σομπα για να πεσουμε στο κρεβατι. Ο φιλος μου ελεγε σε ολους πως πηγαινε στο σπιτι για να ποτισει τα λουλουδια. Την τελευταια φορα που πηγα, ηξερα ενστικτωδως πως δεν θα ξαναπηγαινα. Κοιταξα με μεγαλη προσηλωση εκεινο τον μουσταρδι τοιχο- ηθελα να θυμαμαι πως ηταν το σπιτι με καθε λεπτομερεια. Αναρωτηθηκα αν θα γινει το ιδιο και με το δικο σου το σπιτι- αν θα ξυπνησω ενα πρωι και θα ξερω πως αυτη ειναι η τελευταια φορα που κοιταζω αυτον εδω το μπλε μουχλιασμενο τοιχο.

Αλλα ξερεις , αυτα ειναι συναισθηματικες πιπες. Αυτο που εχει σημασια , αυτο που μετραει ειναι πως αυτο το λεπτο, αυτη τη στιγμη ,οδηγω ενα μικρο ασπρο αυτοκινητακι και τρεχω με τσιτωμενα γκαζια μεσ' στο στομαχι σου.

Σφαχτά

2005-11-15T09:00:00.000+02:00

Βγηκα στο μπαλκονι της Πραξιτελους να κανω αλλο ενα τσιγαρο. Διεκρινα τον κυριο του απεναντι γραφειου . Ελυνε σταυρολεξα. Μπορουσα να μισοδιακρινω τη φαλακρα του, το καρω του πουκαμισο,την απελπισια του, πισω απο ενα φικο που ειχε δει καλυτερες μερες. Σκουριασμενα σιδερα στο μπαλκονι, ενα τασακι πηγμενο στις γοπες, ο Λυκαββητος στο βαθος δεξια. Και μου 'σκασε σαν μπογια στα μουτρα το προφανες: Σ'εχω ξεπερασει. Τι ωραια εξουσια!

Τωρα, σκεφτηκα, τωρα, θα ζησω επιτελους μια ζωη που θα μοιαζει με ζαχαρωμενο ζελεδακι πορτοκαλι. Θα περπαταω στις μυτες των ποδιων μου- ενα βημα πριν μια απογειωση-πενταλο. Θα πινω Κολωνακιωτικους καφεδες σταυροποδι στις κοκκινες καρεκλες στη Σκουφα. Θα γερνω τυχαια προς το πεζοδρομιο γελωντας. Απο τα ηχεια θα ακουγεται η φωνη του Κωνσταντινου Τζουμα. Θα ξεκαρδιζομαι στα γελια.'Εισαι ομορφη' 'Ευχαριστω'. Σαν ενα χαδι στο μαγουλο ολα.

Τι ηλιθιος θριαμβος . Ειμαι λυπημενη.

Είναι τοσο καθαρος ο ουρανος σημερα που νιωθω πως θα σπασω στα δυο.Βλεπω την Ευριπιδου να χανεται στον οριζοντα. Θελω ν’ακουσω τον Γιωργο Μαγκα και τα κλαρινα του. Θελω να περπατησω αναμεσα στα βρωμικα περιστερια της Πλατειας Κοτζια σαν το Μωυση στην Ερυθρα θαλασσα. Θελω να χαθω μεσα στο καταστημα με τα εξωτικα πουλια στη γωνια Σοφοκλεους και Αθηνας.

Κι ομως ακομα φοβαμαι πως θα ξυπνησω ενα πρωι μουσκεμα στον ιδρωτα και θα αρχισω να σε ψαχνω, ξυπολητη, αναμεσα στα σφαχτα στην Κεντρικη Αγορα.

Το παζλ στον αερα

2005-10-17T19:05:00.000+03:00

Σχεδον σε μισησα εκεινες τις τελευταιες ημερες του Αυγουστου στην Αθηνα.Το μονο που ακουγοταν μεσα στην ερημια ηταν τα τζιτζικια. Ο αδερφος μου επαιζε κοντραμπασο μεχρι τελικης πτωσεως. Αλλο ενα κομματι , αλλο ενα. Πως περασαν αληθεια εκεινες οι μερες; Αφου πεθανε ο Κ. , αφου καταλαβα πως δεν με ηθελες πια. Πως περασαν; Με βρηκε ο αδερφος μου με ενα μαυρο μπλουζακι απο μια παλια παρασταση της Οδυσσειας να ισορροπω μπρος στην πορτα του ψυγειου.' Τι κανεις επιτελους με τη ζωη σου;' Εμπηξα τα κλαμματα. Τα πρωινα εβλεπα τηλεοραση με κλειστα τα πατζουρια καθισμενη σε μια κοκκινη πολυθρονα με τα ποδια ψηλα εις ενδειξη διαμαρτυριας .Τρεφομουν με Μarlboro Lights και λιωμενο τυρι απο το microwave. Απο το πανω πατωμα ακουγοταν το κοντραμπασο. Πως περασαν εκεινες οι μερες, ξερεις;

Τη βραδια που σκοτωθηκε ο Κ. ξαπλωσα σ'ενα σιδερενιο κρεβατι στο ασπρο μου δωματιο στην Κερκυρα και ακουγα τα ποντικια να κοβουν βολτες στη σκεπη.

και το μόνο που θέλω είναι να κοιμηθώ
μαζί με σένα που νοσταλγώ
σφίγγοντας το σώμα σου στην αγκαλιά μου
ή να γίνω μια ακρίδα στα γόνατά σου
γιατί αισθάνομαι άσχημα όπως κι εκείνη την ημέρα
που διαλύθηκε το παζλ στον αέρα

Τhe dwarfs are out to get us.

2005-10-09T04:16:00.000+03:00

Ηλιοβασιλεμα στον ελαιωνα. Αριστερα το αστεροσκοπειο και στο βαθος ενα λουνα παρκ με μια κατακοκκινη ροδα. Βραδυ πια εξω απο ενα Ζαππειο που θυμιζει ατσαλακωτη γρια. Στο προαυλιο τσαλαπατημενες κουτες και ενα ζαρωμενο πανο με μπλε γραμματα. Παρεες γερων που παιζουν ταβλι και συζητουν το Προ-πο μισοκρυμμενοι πισω απο τις φυλλωσιες.
-Δεν σου πα αγορι μου να πονταρεις στο 20? Τωρα ομως κανεις μαλακιες!
Σκοταδι καθως κατηφοριζουμε προς το Καλλιμαρμαρο. Αριστερα μια κλειδωμενη παιδικη χαρα. Οι κουνιες, η τραμπαλα , τα παιχνιδια -ολα ασπρα. Καλοκαιρινες ομπρελες κλειστες- λυπημενα σωβρακακια κρεμασμενα σε σκοινι μπουγαδας.
-Do you feel safe in this city?με ρωταει η Rachel .

Φτανουμε στο Καλλιμαρμαρο. Το σταδιο ειναι ολοσκοτεινο εκτος απο ενα εκτυφλωτικο φως στο βαθος: μπρος απο τους πεντε κυκλους του Ολυμπισμου, αθλητες ριχνουν ακοντιο. Τα μαρμαρινα καθισματα αχνοφεγγουν μες στο πρασινο φως της Λεωφορου. Η μια εισοδος εχει λουκετο , η αλλη εχει συρτη. Ανοιγω διστακτικα το συρτη. Προχωραμε σιγα-σιγα μες στο σκοταδι. Μεταφραζω στη Rachel τι λενε οι μαρμαρινες επιγραφες που ειναι μπηγμενες στο ταρταν: Προεδροι της Ολυμπιακης επιτροπης, λιστες με τα μερη διεξαγωγης των αγωνων. Μπροστα μας στα σκοταδια μια οικογενεια. Βγαζουν φωτογραφιες με φλας ενα μικρο κοριτσακι, εκει γυρω στα δυο με τρια, καθε βημα κι απο ενα χαμογελαστο χοροπηδητο. Η μαμα της την στριφογυριζει στην αγκαλια της. Γελανε και φιλουν τη μικρη.
-Ελα Αριαδνη τρεξε. Αριαδνη!Αριαδνη!Κοιτα εδω!

Ξαφνικα ξεπροβαλλει ενα σχεδον ασωματο κεφαλι απο ενα παγκακι κολλημενο στα αριστερα του σταδιου- ενας εξαγριωμενος νανος που μασουλαει μια τυροπιττα. Με εναν πηδο μπαινει μες στο σταδιο. Το γαλαζιο του μπλουζακι ειναι γεμματο απο τριμματα. Μαλλον ειναι ο φυλακας .
-Οut!Out! μας λεει μαλλον συγκαταβατικα . Δεν ειναι στ'αληθεια θυμωμενος.

Η Rachel ως ντροπιασμενη Αγγλις τρεπεται σε φυγη. Και απομενουμε εγω κι ο φυλακας -νανος να χαζευουμε την οικογενεια των τεσσαρων-οι φιγουρες τους μολις που αχνοφαινονται καθως τρεχουν ξεκαρδισμενοι στα γελια προς τους φωτισμενους αθλητες που ριχνουν ακοντιο στο βαθος του σταδιου.

Ειμαι ευτυχισμενη τωρα, τωρα, αυτο ακριβως το λεπτο. Θελω να τη γραπωσω τη στιγμη μου και να της πω 'Που πας?'

Οχι μονο γιατι ειναι ομορφη η εικονα - αλλα γιατι για αλλη μια φορα κανει παρτυ μεσα μου μια πεποιθηση τοσο αυτονοητη που μοιαζει ηλιθια : Η πραγματικη ευτυχια δεν μοιαζει ποτε με διαφημιση αποσμητικου.Θριαμβος!

Play bouzouki, play bouzouki gia mena...

2005-09-24T18:18:00.000+03:00

Σε αλλη μια απεγνωσμενη προσπαθεια επαναπατρισμου προχτες το βραδυ βρεθηκα στα μπουζουκια. Λειπω τοσα χρονια που δεν ξερω καν πως να τα πω. Κωλαδικα;Σκυλαδικα;(η ανατριχιαστικη εκφραση hot πιστα απαγορευεται δια ροπαλου)

Η τελευταια φορα που ειχα παει ηταν ενα χρονο πριν στο περιφημο Ελυζε του Λονδινου με τα ιπταμενα πιατα και τη φωτογραφια του Πριγκιπα Παυλου να σπαει με λαβη καρατε ενα τραπεζι στον τοιχο. Στο πρωτο τραπεζι καθοταν χοντρος γονος εφοπλιστικης οικογενειας με γενεια και blaser -το προσωπο του συσποταν καθως εσπαγε μεθοδικα ντανες απο πιατα με το ενα χερι μονο. Ειχε ενα πουρο στο στομα. Κομματια απο πιατα παντου στη μικροσκοπικη πιστα- τα γκαρσονια δεν προλαβαιναν να τα σκουπισουν. Οι τραγουδιστες - μια σιτεμενη σαρανταρα με κοκκαλωμενη φραντζα και στενο καλσον- και ενας πενηνταρης 'υπηρετης πιστος του ειδους' τραγουδουσαν το ιδιο τραγουδι ολη νυχτα. Αλλαζαν μονο τα ρεφρεν: 'Μια ζωη πληρωνω αμαρτιες αλλονων,ιστορια μου αμαρτια μου λαθος μου μεγαλο,ο χαρος βγηκε παγανια, δεν ξανακανω φυλακη'. Δυο αγορια απο την Θεσσαλονικη με κολλητες μπλουζες μουσκεμα στον ιδρωτα χορευαν προκλητικα κοιταζοντας πεινασμενα το απειρο, ο καθενας πανω στo δικο του αδειο τραπεζι. Ο τοτε φιλος της Ο., ξανθος αγγελομορφος Αγγλος πρωην γιαπονι και νυν εξερευνητης στις Φιλλιπινες, στο τριπακι 'Let's dance with the natives' (δειγμα λογου-I think this is fascinating.I love the way Greek people express themselves through dancing.) πλησιασε το γονο και ευγενικα του ζητησε ενα πιατο. Ο γονος με αθλια προφορα του ειπε ' Γουοτ αρε γιου γκοινγκ του ντου?Μπρεικ ιτ ον γιορ χεντ?' 'But yes' απαντησε ο Α. και οντως το εσπασε στο κεφαλι του επι τοπου.

Προχτες πηγα στo 'Θαλασσα'. Ο Πετρελης των γαλαζιων ματιων και του τσουρομαδημενου γενιου (βγαζει μια κακομοιρια σχεδον γενετικη) ολοφωτος σε γιγαντοαφισα απ'εξω με μανικετοκουμπα στο σχημα της ελληνικης σημαιας ( το πολιτιστικο -οργασμικο touch ενος θλιμμενου στιλιστα) μας χαμογελουσε αινιγματικα. Μεσα ενα αμφιθεατρικο χαος. Αριστερα του μπαρ χωμενο και καταφωτο το δωματιακι με τις λουλουδουδες. Καλαθακια γεματα γαρυφαλλα στοιβαγμενα στους τοιχους, και στο τραπεζι. Ψιλοκουβεντουλα ('μου κανει νερα ο πουστης'). Κι εξω ολοι με νταλκα, μισοκλειστα ματια- ενα αχανες ποταμι απο υψωμενα χερια. 'Χτυπα κι αλλο.Θα τ'αντεξω. Δεν πεθαινω ετσι απλα θα παλεψω' . Και να το δραματικο χτυπημα του στερνου- και να τα πεζουλακια της ματαιοδοξιας ντυμενα με Αrmani. Βλεμματα πεινασμενα για αρπαχτες. Ο barman εσκυψε και με ρωτησε: 'Τι θα παρεις αποψε εκτος απο μενα?'

Πριν απο καμια δεκαρια χρονια οταν πρωτοβγηκε το 'Αυτη η νυχτα μενει' δημοσιογραφοι αμοληθηκαν στα σκυλαδικα της Εθνικης ως κοινωνικοι παρατηρητες . Μιλησαν καλιαρντα για τα διαμαντια που βρισκεις μεσα στα σκουπιδια. Για τον αγροτη Σταμο που επλενε με σαμπανια την λεκανη της τουαλετας πριν κατουρησει η γκομενα του. Ο Θανος Αλεξανδρης δηλωνε πως μετα απο μια βραδια μεροκαματο στο σκυλαδικο γυρνουσε σπιτι και ακουγε Φλερυ Νταντωνακη. Ηταν συναρπαστικο εκεινο το παιχνιδι οταν πρωτoαρχισε.

Μετα ηρθε η μεταλλαξη, η αποενοχοποιηση του σκυλαδικου,το κιτς εγινε mainstream, αποκτησαμε και εμεις 'cult' φιγουρες. Και φυσικα την πεποιθηση πως επειδη βλεπουμε τον γελοιον του πραγματος ειμαστε και λιγο καλυτεροι, λιγο ανωτεροι απο οσους δεν το βλεπουν. Παλιωσε ολο αυτο- βαρυνε. Απο τη στιγμη που πας σε ενα τετοιο μερος ,για οποιοδηποτε λογο, σκασε και ζηστο. Ετσι οπως ειναι. Κοροιδεψε το αν θες. Αλλα μην χρησιμοποιεις μοδατα λογυδρια περι 'κοινωνικου τουρισμου' και 'την ειρωνια του μεταμοντερνου'. Το παραμυθι αυτο εχει τελειωσει.

Το κωλοπαιδο

2005-09-11T03:02:00.000+03:00

Η ωρα εχει παει τρεις και ο αδερφος μου παιζει σε ενα ξεκουρδιστο παλιο πιανο στο διπλανο δωματιο. Μας το εκανε δωρο μια υπερκομψη ηλιωμενη θεια που κανει παντα τα μαλλια της κοτσο. Ηθελε να το πεταξει αλλα ο αδερφος μου που ειναι μουσικος την παρακαλεσε να μας το χαρισει. Πανω στο γραφειο μου το χαος -παλιες πετσοκομμενες Vogue, ενα κοκκινο λευκωμα ζωγραφικης,ενα κασετοφωνο με σπασμενη κεραια (πιανει ελαχιστους σταθμους- οι περισσοτεροι ειναι κρατικοι και ετσι εστω και αθελα μου ακουω θεατρικες παραστασεις,αφιερωματα στη Λενα Πλατωνος και τον ηχο απο κουδουνακια προβατων που κουτρουβαλανε σε μια ολανθιστη πλαγια ) ,ψιλα που εχουν ξεμεινει απο την Αγγλια, ενα μεγαλο υφασματινο κουτι για αναπτηρες, μια κολλα UHU, σερβιετες, αδεια ποτηρια, ενα κοκκινο τασακι με αποτσιγαρα.

Μετα απο ενα τηλεφωνημα σημερα τ'απογευμα με πιασαν τα διαολια μου. Περπατησα πανω κατω στην αδεια κρεβατοκαμαρα μιλωντας δυνατα μονη μου και εριξα οργισμενα ενα στυλο στο πατωμα.Μετα εβαλα να πιω ενα ουισκι και αρχισα να καπνιζω με μουσικη υποκρουση ενα εμπνευσμενο ποτ πουρι απο Αρλεττα, σκυλαδικα και St.Etienne. Ημουν 8 μηνες με τον Π. οταν με παρατησε απο το τηλεφωνο. Ημουν στο Angel ,ανεβαινα τη St. John Street- χωθηκα μεσα σ'ενα αδιεξοδο πισω απο ενα υπαιθριο γκαραζ για να του μιλησω. Εκλαιγα υστερικα, σκουπιζα τη μυτη μου με την ακρη του μανικιου μου και του ελεγα ξανα και ξανα 'Ηοw could you do this to me?' Ημουν πολυ ερωτευμενη .Ακομα θυμαμαι τον οδηγο μιας μαυρης ΒΜW που προσπαθουσε να ξεπαρκαρει να με κοιταζει αποσβολωμενος.

Βυθιστηκα σε μια ασφαλεστατη και γλυκερη αυτοκαταστροφη που θυμιζε ηρωιδα της Μιρελλας Παπαοικονομου. Ενα βραδυ με βρηκε στουπι στο μεθυσι να κλαιω με αναφιλλητα αγκαλια με τη λεκανη της τουαλετας σ'ενα αθλιο μπουζουξιδικο του Λονδινου. Καπνιζα συνεχεια. Επεσα με εγωιστικη μανια στην αγκαλια ενος μποντιμπιλντερα Νορβηγου. ('Ι was your rebound huh?μου ειπε ο μποντιμπιλντερας προσφατα με μια πολιτισμενη ευγενεια που με διελυσε) Ευχηθηκα να με πατησει λεωφορειο. Δεν πηρα τον Π. ουτε ενα τηλεφωνο, δεν του εστειλα ουτε ενα μηνυμα. Φλερταρα με πρωτογνωρη και υπουλα μελετημενη πουτανια με ηλιθιο γιαπη σε dressing up party με theme 'Discover your inner pirate'. Εβγαινα καθε βραδυ χωρις να με νοιαζει που παω. Εγραψα μια φανταστικη συνεντευξη με τον προεδρο του συλλογου Αγγλων φιλοτελιστων γιατι δεν ειχα το κουραγιο να σηκωσω το τηλεφωνο και να του παρω στ'αληθεια συνεντευξη. Για πρωτη φορα στη ζωη μου ειχα συνεχεις αυπνιες - και οταν ξυπνουσα με επιαναν τα κλαμματα. Ακουγα σαν zombie Κυπριακες αφιερωσεις στο London Greek Radio.('Στον παπα Γρηγορη και στην παπαδια του, και σε σενα Αντζελα μου να σε 'χει ο Θεος παντα καλα παιδι μου') Εκλαιγα στις κυλιομενες σκαλες του underground καθως πηγαινα το πρωι στο πανεπιστημιο. Ποσο παρωχημενο Θε μου και ποσο αληθινο- τα απειρα τσιγαρα, τα ξενυχτια, το μελοδραμα και το κυνηγι της ματαιοδοξιας και της σεξπιρικης γκαβλας.

Ενας χωρισμος ειναι κυριως επιπονος.Αλλα καμια φορα ειναι και κατι ακομα- μια υπενθυμιση πως ολοι κρυβουμε μεσα μας ενα γελοιο κωλοπαιδο.

Δαπανες για τους punks και οχι για τα τανκς/ Η υποθεση Decadence

2005-09-04T00:55:00.000+03:00

Δεν ειμαι σιγουρη ποσα χρονια υπαρχει το Decadence. Eιναι ενα μπαρ σ'ενα παλιο νεοκλασσικο σπιτι στο τερμα της Ευγενιου Βουλγαροκτονου. Δεν υπαρχουν και πολλα αλλα μπαρ εκει γυρω - πας μονο για το Decadence.

Hταν ενα απο τα πρωτα μπαρ που γνωρισα μετα απο αδυσωπητο εφηβικο εκβιασμο προς τον αδερφο μου. Φευγανε οι γονεις μου διακοπες, με αφηνανε μαζι του και αυτος ο ερμος 20 χρονων φοιτητης με δικο του συγκροτημα (γουαου) επρεπε να κουβαλαει παντου τη 15χρονη αδερφουλα του. Στα ματια μου τοτε το Decadence εμοιαζε με εναν τοπο μυθικο και σκοτεινο οπου ολες οι κοπελες ηταν αδυνατες και ειχαν απιθανα κουρεματα και ολα τα αγορια ειχαν καταφερει να τελειωσουν το 'Ταδε Εφη Ζαρατουστρα', διαβαζαν Ζαν Πωλ Σαρτρ στην τουαλετα και περιμεναν μια παχουλη δεκαπενταχρονη για να την ερωτευτουν παραφορα.

Ο ιδιοκτητης κατα καιρους εκανε διαφορες εκκεντρικες προσθηκες τις οποιες και ανακοινωνε με στομφο στο Αθηνοραμα. Ποτε οργανωνε τουρνουα beach volley εσωτερικων χωρων(?), μετα σε καποια φαση ειχε βγαλει δικο του νομισμα, δικη του εφημεριδα. Φλερταρε επικινδυνα με το δηθεν, και ισως καμια δεκαρια χρονια πριν να ηταν κιολας, αλλα παντα τη γλιτωνε μαλλον αθελα του (φροντιζαν για αυτο τα πρεζονια στο Λοφο του Στρεφη) .

Ξαναπηγα την Πεμπτη που μας περασε μετα απο χρονια.Διπλα στην εισοδο γραμμενo με spray 'Δαπανες για τους Punks και οχι για τα tanks'. Στα μαρμαρινα σκαλακια της εισοδου μισοκοιμοταν μια ομορφη μελαχροινη κοπελα που χαιδευε ενα σκυλο. Καθως εμπαινα αισθανθηκα κατι γλυκο και υγρο στις γαμπες μου -ηταν ο σκυλος που μου εγλειφε τα ποδια. Παρατηρησα για πρωτη φορα πως το πατωμα ειχε ενα κεραμιδι μωσαικο. Στ'αριστερα μια παρεα καθοταν σε καρεκλες παραλιας. Ξεχαρβαλωμενες τουαλετες, αποθηκες που πριν ηταν κατι αλλο, στοιβασμενα πορτοκαλι τραπεζια στο σκοταδι. Πιο μεσα ο dj και ο λαος του-καμια δεκαπενταρια ατομα. Μαυροντυμενες κοπελες με γεωμετρικα κουρεματα, 2-3 αγορια που θα θελαν να 'ναι βασανισμενοι indie πριγκιπες αλλα εμοιαζαν πιο πολυ με κακοχυμενους goth ηρωες απο κομικς (σαν αυτα που δημοσιευει το 9 της Ελευθεροτυπιας οταν δεν εχει κεφια), αντροπαρεες που μοιραζαν χαμογελα στις λιγοστες πενθουσες πιτσιρικες, ενας -δυο γραφικοι σαρανταρηδες. Ο dj επαιζε Pulp απ τη δεκαετια του '80 (αυτο κι αν ηταν blast from the past- θυμηθηκα τον εαυτο μου 17 χρονων πασαλλειμενη με glitter στο Rockwave να ουρλιαζει με φανατιλα οπαδου 'Ι love you Jarvis' ενω εκεινος ηταν ανεβασμενος σε μια σκαλωσια και δεν μπορουσε να κατεβει ) και μετα Depeche Mode και David Bowie. Oταν αποπειραθηκα να το σκασω εβαλε Leonard Cohen και επεστρεψα ολοσουμπιτη.

Μου αρεσε πολυ που το ξαναβρηκα -εστω και πιο ξεχαρβαλωμενο. Νομιζω πως θα συνεχισω το hommage στα αγια εδαφη της εφηβειας μου λιαν συντομως. Επομενη σταση: Mo Better.

Σκατα και ρακομελα

2005-08-31T00:12:00.000+03:00

Tον τελευταιο καιρο οτι πιανω γινεται σκατα. Προχτες ομως παρα τα σκατα , εκατσε μια νυχτα απ’αυτες που δεν τελειωνουν ποτε.Ξαπλωσαμε και οι τρεις κατω απο μια κουβερτα στην ταρατσα και χαζευαμε τ'αστερια ακουγοντας Αir και το ‘Drinking Songs’ του Matt Eliott. Δεν θυμαμαι καν τι λεγαμε- σχεσεις , θαψιματα,ηλιθιοτητες. Εκανε κρυο -μενει στην Πεντελη-βουιζε ο αερας και μες στο μεθυσι μας ριχναμε ποτα , κωλοχαρτα και κερια δεξια και αριστερα. Ροδιζε ο ουρανος και κοιταζαμε τα συννεφα - το ενα εμοιαζε με ενα δρακο, με σκυλο, με μια πιπα ...Ο Σ. μουγγριζε στον υπνο του και τιναζοταν, ενω η κτηνιατρος απο διπλα μιλαγε, μιλαγε, μιλαγε. Τοσο μικρη , τοσο τριανταφυλλενια και τοσο σοβαρη. Αισθανθηκα σαν μια γερασμενη τσατσα -ηταν πως να το πω ρε παιδι μου- earnest. Με δυο πελωριες κοτσιδες ,τετραγωνα γυαλια ,και ενα μαυρο κοντο φορεμα -εμοιαζε με raver απο εντιτοριαλ μοδας του 01. Κοκκινιζε καθε φορα που της λεγαμε ποσο ομορφη ηταν. Το πρωι ξυπνησαμε απο τους εργατες της διπλανης οικοδομης που μιλουσαν σε μια ακαταληπτη γλωσσα. Πευκοβελονες παντου.

Tην επομενη ειδα φιλους που ’χα να δω κατι αιωνες-καποιοι ηταν φανταροι, ενας αλλος δουλευει στο Νταλλας (ναι, υπαρχει ανθρωπος που ζει στο Νταλλας) και ηπιαμε ρακομελα , πολλα ρακομελα στην Ψυρα. Γελουσα δυνατα και τιναζα τα μαλλια μου. Ηταν εκει και δεν ηταν εκει. Και χτες το βραδυ ξενυχτησα ζωγραφιζοντας σ΄ εκεινο το τετραδιο που μου 'χε δωσει οταν με αγαπουσε ακομα-και τα ζωγραφισα ολα ασπρομαυρα. (Eχω αφησει τις μπογιες μου και τα πινελα μες στις κουτες της μετακομισης). Σκεφτομουν τι θα του λεγα αν ηταν μπροστα μου εκεινη τη στιγμη. Και μετα με πιασανε τα γελια και στο καπακι βουρκωσα οταν σκεφτηκα πως η καινουργια του γκομενα εχει το ποιητικοτατο ονομα Κατερινα Μπακαλη. Κι oμως ξερω πως κι απ’τα σκατα κατι καλο θα βγει .

Η Λογοκρισια της αυτοσυντηρησης (Το post που δεν θα διαβασεις ποτε -part 2-)

2005-08-23T03:23:00.000+03:00

Σε αποχαιρετησα πριν απο μερικα λεπτα. Ολα πανε καλα, αποφευγουμε ο ενας τον αλλον οπως ο διαολος το λιβανι αλλα μετα φτανει το βραδυ στο τελος του, τελειωνουν οι αυταπατες και μενουμε οι δυο μας. Εγω, εσυ, και η σιωπη μας. Ειχαμε καποτε την αθωοτητα της εφηβικης μας αυταρκειας.Οτι και να γινοτανε ειχαμε εκεινη τη διαδρομη - εκει ημασταν παντα μονοι . Ο ιδανικος μου κοσμος ηταν καποτε αυτη η διαδρομη.Ηταν παντα αργα το βραδυ, ο δρομος ερημος επαιζα με το διαλυμενο σου ραδιοκασετοφωνο που πιανει 5 σταθμους μονο .Το γυριζα παντα στα βαρια λαικα και στα σκυλαδικα.Με το ενα χερι οδηγουσες με το αλλο μου κρατουσες το χερι. Το τραβαγες μονο για να αλλαξεις ταχυτητα. Δαγκωνες το φιλτρο και εστριβες τσιγαρο. Μιλαγαμε ακαταπαυστα. Σπανια γυρναγαμε κατευθειαν σπιτι -καναμε βολτες με εξομολογητικη διαθεση σε ασχετους χωματοδρομους- μου λεγες για ολες σου τις γυναικες και εγω γελουσα και σε κοροιδευα για την εικονα της Αγιας Βαρβαρας που ειχες στο παρμπριζ σου. Καμια φορα σταματαγες το αμαξι για να μιλησουμε καλυτερα. Ησουν ο μονος ανθρωπος στον οποιο μπορουσα να πω τα παντα χωρις καν να το σκεφτω -δεν υπηρχε φιλτρο, δεν υπηρχε τιποτα .

Τωρα παιζουμε και οι δυο μας το παιχνιδι της αυτοσυντηρησης- δεν εχω ουτε καν το κουραγιο να σε βρισω για την ελεεινη σου οδηγηση.Ποσο πονανε οι μακροσυρτες σιωπες μας ... Νιωθω σαν να βυθιζεται κατι μεσα μου και μετα απλα τιποτα- μενω κουφια. Χαμογελαω μονη μου προσπαθωντας να πιαστω απο εναν στιχο τραγουδιου που παιζει στο ραδιοφωνο εκεινη τη στιγμη που παιρνεις τη στροφη στη Στρατη Καρρα. Και σκεφτομαι 'τωρα ακουει αυτο το στιχο για αυτο το σεντονι και ισως να σκεφτεται εμενα που ειμαι διπλα του,τι σκεφτεται, σκεφτεται εμας, μ'αγαπαει ακομα, με μισει, με θελει δεν με θελει'. Και μετα φτανουμε σπιτι και σκυβω αμηχανα να σου δωσω σταυρωτα ξενερωτα φιλια και στα δυο μαγουλα. Και αναρωτιεμαι αν θελεις να με φιλησεις. Αν θελεις να μου χαιδεψεις τα μαλλια.Αν θελεις να με στριμωξεις στον τοιχο. Ποιος να ξερει τι σκεφτεσαι, ποια να πηδας, αν με ονειρευεσαι ακομα.

Δε μετανιωνω αυτα που εγιναν μεταξυ μας και ας μ'εκαναν σκατα. Τωρα συνειδητοποιω ποσο μεγαλη πολυτελεια ηταν που υπηρξες για μενα ετσι οπως υπηρξες -ενα ανθρωπος στον οποιον ελεγα αυτο ακριβως που σκεφτομουν τη στιγμη που το σκεφτομουν. Σιχαινομαι τη λογοκρισια της αυτοσυντηρησης που εχουμε επιβαλλει ο ενας τον αλλον.

Εισαι διπλα μου και παλι μου λειπεις.

Not Waving But Drowning

2005-08-21T00:49:00.000+03:00

Nobody heard him, the dead man,
But still he lay moaning:
I was much further out than you thought
And not waving but drowning.

Poor chap, he always loved larking
And now he's dead
It must have been too cold for him his heart gave way,
They said.

Oh, no no no, it was too cold always
(Still the dead one lay moaning)
I was much too far out all my life
And not waving but drowning.

Stevie Smith (αγαπημενη και υποτιμημενη)

Λονδινο-Αθηνα/ 'Kolohora!Kolohora!Tha sas gamiso olous re!'

2005-08-08T02:19:00.000+03:00

Εκλεισα το εισιτηριο Λονδινο-Αθηνα. Παλι.Εφτα χρονια τωρα πρεπει να την εχω κανει απειρες φορες αυτην την πτηση.

Στην Εasyjet εκτος απο κραμπα, οξεια βαρεμαρα, και τις πιο ασχημες αεροσυνοδους της υφηλιου μου χει τυχει τσεμπεροφορεμενη γρια με πελωριο ξυλινο σταυρο στο χερι να σταυροκοπιεται και να μου λεει με υφος συνωμοτικο πριν την απογειωση 'Για να τον κραταω εγω, κατι ξερω'. Επισης μου χει τυχει παιδι-κουτι, φοιτητης Νομικης στο Καρντιφ που μου δηλωνει πως δεν κανει παρεα με Αγγλους εκτος και αν θελει βοηθεια με τη γλωσσα.Εκει χτυπαει το πρωτο καμπανακι-συναγερμος. Διπλα του καθεται λιωμενος και ροδαλος πενηνταρης Αγγλος με μπουκαλι τζιν το οποιο και προσφερει συχνα -πυκνα και στους δυο μας.Οπου ο σοκαρισμενος Ελλην-καρφι τσιτωνει και φωναζει την αεροσυνοδο.Εκει εξελισσονται σκηνες απειρου καλους ( Χι ις ντρινκινγκ, νοτ γκουντ). Η αεροσυνοδος, Αγγλιδα Geordie μεχρι τα μπουνια -να μην καταλαβαινει απολυτως τιποτα . Οπου στο τελος η κατασταση φτανει σε ενα απιστευτο κρεσεντο με το παιδι-κουτι να ωρυεται 'Kolohora!Kolohora!Tha sas gamiso olous re !'

Στη British παιζουν πιο πολιτισμενες καταστασεις. Μου χει τυχει δηθεν τυπος διπλα μου με γενακι -μουνοτριχα να προσπαθει να ισσοροπησει coffee table book για τον Αντυ Γουωρχολ στα γονατα του. Με British εχω κανει και ταξιδι Οδυσσεια με 6 ωρες καθυστερηση στο Εδιμβουργο λογω ομιχλης οπου φυσικα χανω πια το connectιng flight για Αθηνα. Ξεμενω βραδυ στο Heathrow μαζι με comedy act Αμερικανων (ο χοντρος και ο λιγνος) που τρωνε μορταδελλα και απαγγελουν Shakespeare ενω στο background ροχαλιζει χοντρος Ινδος με τουρμπανι , για να φτασω Αθηνα με την επομενη πτηση - και οι βαλιτσες μου να φτασουν στο Σιδνει.

Το μεγαλο πατιρντι ομως ειναι παντα η Ολυμπιακη. Εκει παιζουν οι πιο ροκ καταστασεις. Μπορει να μπεις στο αεροσκαφος λουξ που παιζει ταινια με τη Salma Hayek και να καθεσαι διπλα σε ανυποπτη οικογενεια τουριστων, μπορει να μπεις και σε ναυλωμενο αεροπλανο της Αir Liban και να καθεσαι διπλα στον κλωνο του Γιαννη Γιοκαρινη. Η ξεσκισμενη θεση παντως λουξ-ξελουξ εκει. Εχω κατσει σε μια απο τις τελευταιες καπνιστικες πτησεις της Ολυμπιακης διπλα σε τυπο-φουγαρο, υπαλληλο σε ζαχαροβιομηχανια της Συμπρωτευουσας. Μου δειχνει την ξανθια γυναικα του 'προεδρου' της ζαχαροβιομηχανιας και μπουκωμενος με παστουλα σκυβει και μου ψυθιριζει στο αυτι: 'Ξανθο μουνι, τρελο γαμησι' .Και μου κλεινει και το ματι(για να μου υποδηλωσει πως ειπε κατι πονηρο ισως?) .Μου χει επισης τυχει τυπος γλιτσα, γραμμενος σε πανεπιστημιο -πιπα στο Μπολτον να μην σκαει με τιποτα ΚΑΙ να μου τρωει τα γιουβαρλακια.

Ολα τα τρελα ομως παντα συμβαινουν στο Λονδινο- Αθηνα ποτε το αναποδο.Δεν ξερω γιατι.Ισως να μαι και γω πιο ανοιχτη στην τρελα των γυρω μου γιατι την αγαπαω πιο πολυ αυτην την πτηση απο το Αθηνα-Λονδινο.Ισως και οι γυρω μου να ξεθαρευουν σκεπτομενοι πως οπου να ναι φτανουν στη μαμα-πατριδα. Οπως και να χει, οπως ειπε καποτε και μια κολλητη μου (χτυπωντας το χερι της στο τραπεζι ) 'Εγω γουσταρω την Ελλαδα!'.

Ντιρινταχτα-το φιλι του αστροναυτη

2005-07-30T15:44:00.000+03:00

Ωρα 2.15 το πρωι. Καθως ανοιγω το φως του μπανιου ακουω ενα θορυβο απο το δωματιο της Ολιβιας. Επεσε για υπνο τρεις ωρες πριν. Βγαινω απο το μπανιο και την βρισκω ορθια στη γωνια να κοιταει αφοσιωμενη τον τοιχο.
-Ηoney are you ok?
Καμια απαντηση.Τα ματια της ειναι ανοιχτα αλλα δεν με κοιταει. Κανει μια στροφη γυρω απο τον εαυτο της και αρχιζει να λεει ασυναρτησιες.
-Ι have to call Matthew, I said I 'd ring him.I need to call him.
-Who the hell is Matthew?What the fuck are you on about?
Αρχιζει να κατεβαινει κουτρουβαλωντας τις σκαλες προς την εξωπορτα.
-Matthew says we need to get out.

Εκει καταλαβαινω δυο πραγματα. Πρωτον: υπνοβατει. Δευτερον:Τρεχει προς την εξωπορτα.Τρομαζω. Πριν προλαβω να σκεφτω σοβαρα το ενδεχομενο του να παιζω κηνυγητουλι με την Ολιβια ξυπολητη στο δρομο διπλα στ'αμαξια ,αλλαζει γνωμη.Καθεται στην ακρη της σκαλας και χαιδευει το μπαλαουστρο. Απλα ατενιζει.

Καθομαι κι εγω τρια σκαλοπατια πιο πισω και περιμενω να δω τι θα κανει.Να την ξυπνησω δεν κανει, να την αφησω μονη της δεν μπορω. Περπαταει λιγο πανω κατω το χωλ.Την χαζευω -μοιαζει με ομορφουλι ξωτικο που εχασε το δρομο του. Ειναι ξανθια η Ολιβιουλα με ματια γαλαζια μουτζουρωμενα απο τη μασκαρα και τον υπνο, και περιφερεται στο κοιμισμενο σπιτι μας με ενα λουλακι νυχτικο. Ξεκλειδωνει την πορτα της κουζινας και βγαινει στον κηπο. Μιλαει. Ασυναρτησιες. Οταν σταματαει η ποιητικη μου συγκινηση με πιανουν τα γελια.

Χριστε μου αυτη σαν την τρελη του Σαγιω και οι δυο μας με τα γαλαζια νυχτικακια σαν τις αδερφες Τατα τρεις η ωρα το πρωι μες στον κηπο-Οπου να ναι θα αρχισουμε να βαραμε παλαμακια και να τραγουδαμε 'ντιρινταχτα' και μετα θα φιλησω εναν αστροναυτη και θα ξυπνησω.

Κι ομως δεν ξυπναω. Συνεχιζει να μιλαει, εχει κατσει εκ περιτροπης σε μια πλαστικη καρεκλα του γυφτου διπλα στο barbecue και απλα συνεχιζει ακαθεκτη το μπουρου μπουρου.

Δοξα τω Θεω δεν αρχιζει να απαγγελει τον τελευταιο της μονολογο απο τη δραματικη σχολη-θα ηταν σαν σκηνη απο κακη μελο ταινια.(Η παθιασμενη ηθοποιος στην καθοδο της τρελας που ζει για το θεατρο και απαγελλει 'Οut damned spot' ακομα και στον υπνο της)

Και μετα τρεχει -εγω απο πισω της σαν πιστη ορντιναντσα- δουλικο .(Σε λιγο θα προσφερθω να της πλυνω τα ποδια.)Και ξαναπαει στο κρεβατι της-κλεινοντας και την πορτα πισω της-προσοχη στη λεπτομερεια.

Και μενω μαλακας να το σκεφτομαι .Η υπνοβασια ειναι τελικα λιγο θρυλικη υποθεση.Σε ηλιθιες Αμερικανικες ταινιες του τυπου 'Το σπιτι του Πορκυ' (staple diet του Αντ1 στα θρυλικα late 90's) παιζει παντα το μοτιβο του ψευτο-υπνοβατη .Ο ψευτο-υπνοβατης ειναι συνηθως καποιος αναψοκοκκινισμενος χοντρος-παρωδια του εαυτου του που τσιτωνει τα χερια μπροστα και χρησιμοποιει την υπνοβασια ως starting point για να πιασει βυζια (αμα κοιμασαι δεν μετραει /κανεις δεν ξυπναει τον υπνοβατη κλπ.).Χαρακτηριστικο επισης παραδειγμα αυτης της γιαλαντζι-ντολμα υπνοβασιας ειναι ταινια του '60 με τη Μαιρη Αρωνη με καφτανι , κοτσο και ματι γαριδα να παιζει την τρελη για να τιμωρησει τον Λαμπρο Κωστανταρα για τα κερατιατικα, με τον ανοιξιατικο τιτλο 'Η γυναικα μου τρελαθηκε'.

Ταινια με σοβαρο υπνοβατη δεν εχω δει ποτε ομως.

Το post που δεν θα διαβασεις ποτε.

2005-07-25T03:23:00.000+03:00

Δεν εχω ζωγραφισει τιποτα στο μπλοκ που μου δωσες-Δεν το ανοιγω, δεν το κοιταω.Θα ειναι σαν να σου κανω χαρη.Σαν να παραδεχομαι πως με νοιαζει-Δε βαριεσαι, μια ξεφτιλισμενη ψωροπερηφανεια του χειριστου ειδους ειναι και αυτη.Ξερω πως οι σκεψεις στο μυαλο σου ειναι σαν αυτοκινητα σε κεντρικη αρτηρια-γκαζωμενα αμαξια που πανε με 200 στην παραλιακη.Αλλα δεν με νοιαζει πια.

Ξεθωριαζεις -δεν ποναω πια οπως πονουσα.Οταν σε σκεφτομαι μουδιαζει το χαμογελο μου σαν αμυγδαλο με δοντια. Παραιτουμαι απο οποιαδηποτε προσπαθεια να σε καταλαβω. Δεν προλαβαινω, το ξερεις?

Ισως μια μερα να καταφερω να σε συγχωρεσω. Μη χανεις το χρονο σου, σου εγραψα καποτε .Οι γκομενες της ζωης σου λικνιζονται στο background. Χριστο δεν καταλαβες.

Πηδουσες εκει προς το τελος- δεν εκανες ερωτα πια και το ξερα πως τελειωνε η ιστορια αλλα συνεχιζα μπας και γινει η νεκρανασταση του Λαζαρου.Δεν μπορεις να ξανακολλησεις τα κομματια του παζλ με ενα γαμησι τελικα ,οσο κι αν προσπαθησεις.Ακομα και την ψυχη σου να βαλεις.

Να και κατι που εμαθα απο μας.

Oι Ελληνες δεν πινουν τσαι.

2005-07-21T00:53:00.000+03:00

Επιτελους εμαθα τι κρυβεται πισω απο το περιφημο Βρεττανικο Φλεγμα: Το τσαι.
-Σε παρατησε ο γκομενος σου?
Χτυπα ενα Assam.
-Εσκασε η βομβα διπλα σου?
Tetley's και πατ-πατ στην πλατη.

Στις 7 Ιουλιου , ειχα αργησει για τη δουλεια. Κοιταζα το ρολοι μου καθε 2 λεπτα .Μπηκα στο ασφυκτικα γεματο τρενο της Picadilly Line .Ημουν στο δευτερο βαγονι κοντα στην πρωτη πορτα.Κατεβηκα στο Κing's Cross.Ηταν 9 παρα 10.Γινεται παντα χαμος εκεινη την ωρα αλλα πραγματικα εκεινη τη μερα ειχε τοσο κοσμο που σχεδον δεν μπορουσα να κατεβω απο το βαγονι.Περιμενε τοσος κοσμος απ'εξω που αναγκαστηκα να σπρωξω τον μπροστινο μου. Εβρισα αυτους που προσπαθουσαν να μπουν στο τρενο πριν καλα καλα κατεβουμε οι υπολοιποι. 'Οh for fuck's sake' ειπα, ανυπομονη να βγω απο το βαγονι.

Περπατησα για περιπου 30 δευτερολεπτα .Εκλεισαν τα φωτα.Στην αρχη τρεμοπαιζαν μετα εκλεισαν .Το μπαμ δεν το ακουσα παντως.Σταματησαν οι κυλιομενες σκαλες. Σκοταδι.Αρχισε η σειρηνα εκκενωσης.Φωνες- η πιο χαρακτηριστικη να φωναζει 'Power Failure. Please leave'. Ειναι σαν ονειρο μες στο μυαλο μου.Αρχισα να περπαταω. Οι απο πισω μου ειχαν καταλαβει τι συνεβαινε και ουρλιαζαν, ποδοπατιοντουσαν να βγουνε απο το σταθμο.Τα υπολοιπα τα θυμαμαι λιγο λιγο.Καπνος/μια εγκυος γυναικα να κλαιει σπαρακτικα/καποιος μου τραβηξε τα μαλλια για να βγει πιο γρηγορα.Ανεβαινα τις σκαλες και εβλεπα κομματια απο φως σαν να ανεβαινω στην επιφανεια μετα το βυθο.

Αυτο που δεν μπορω να ξεχασω- η ειρωνια σε ολο της το μεγαλειο- ειναι ποσοι ανθρωποι σχεδον παιζανε μπουνιες για να μπουνε μεσα σ'εκεινο το τρενο. Ποσοι εζησαν και ποσοι πεθαναν σε κεινο το βαγονι?

Η βομβα εσκασε περιπου 1 λεπτo αφου βγηκα απο το τρενο.Συνειδητοποιησα μετα απο μερες πως καθως εβγαινα εκεινος μπηκε μεσα.Εσπαγα το κεφαλι μου να δω αν μπορω να θυμηθω κατι- τον προσπερασα εκεινο το πρωι- χρησιμοποιησα την πιο κοντινη εξοδο-διπλα στο πρωτο βαγονι, εκεινος ηταν στην πορτα του βαγονιου αρα μπηκε τελευταιος.

Ετρεμαν τα χερια μου ολη μερα.Δεν ειμαι σιγουρη αν ηταν απο το σοκ η απο το τσαι.Πρεπει να μου ειχαν δωσει τουλαχιστον 7 φλυτζανια τσαι με ζαχαρη .

Και τωρα γελαω γιατι θυμαμαι την ηρωικη εκεινη εκπομπη που ακουγα παιδι στο τριτο προγραμμα . Καθομουν στο πισω καθισμα ενος μικροσκοπικου σαραβαλου-κουβα που εκανε κρου-κρου-κρου καθε φορα που επαιρνε τις στροφες.Με τη μητερα μου τραγουδουσαμε τους τιτλους της εκπομπης

'Τea for two and two for tea
Just me for you and you for me alone'

Και μετα επεφτε η φωνη του εκφωνητη λιγο σαρκαστικη, λιγο παιχνιδιαρα:
'Οι Ελληνες δεν πινουν τσαι'.

The Buddha of Suburbia

2005-07-18T02:05:00.000+03:00

Γραφω Ελληνικα οπως ενα παιδι που συλλαβιζει τις πρωτες του λεξεις.Ψηλαφιζω το πληκτρολογιο- ψαχνω γραμματα -που ειναι το ω , που το χ, που το ς. Εξω η βραδια μονο τρυφερη δεν ειναι- εχει ζεστη αποπνικτικη για Λονδρεζικα δεδομενα.Ειδικα για δεδομενα suburbia. Σε αντιθεση με τις Αμερικανικες σειρες- λουστραρισμενες νοικοκυρες που κρυβουν την αγαμησια τους πισω απο κηπους με αυτοματο ποτισμα για το προκατ γκαζον φτιαχνοντας bluebbery muffins προς τιμην του baseball player κανακαρη που μολιs μπηκε στο Purdue (αντε και στο Duke !)- η Αγγλικη suburbia ειναι ο ταφος των εφηβικων ονειρων. Hoodies, drugs, μαλλι σκεβρωμενο απο το ζελε kai 2 παιδια μεχρι τα 16.

Καποτε ημουν και εγω ενα κακομαθημενο κωλοπαιδι του κεντρικου Λονδινου.Η μετακομιση στη suburbia εγινε υπουλα.Επρεπε να μετακομισω και οι δυο φιλες μου ηθελαν οπωσδηποτε να μεινουμε εδω-τις βολευε η περιοχη.Και ετσι ηρθα χωρις να ξερω.

Η γειτονια μου στο βορειο Λονδινο ειναι Μεκκα 2 εθνικοτητων: Κυπριων που εφτασαν φουρνιες στο Λονδινο μετα την εισβολη του '74 και Τουρκοκυπριων που εφτασαν κι αυτοι λιγο μετα.Αφησαν την Κυπρο για να ζουν διπλα διπλα, να ψωνιζουν Αφροζα και χαλουμι απο τον ιδιο μπακαλη, να παιζουν τα παιδια τους παρεα στο παρκο.Το δικηγορικο γραφειο του Chris Nicholaou ειναι διπλα στο μινι μαρκετ Ορκουτ.

Το πρωτο σοκ ηρθε οταν ειδα πως η γειτονια μου ειχε σουβλατζη.Το δευτερο σοκ οταν αντιληφθηκα πως υπαρχουν ανθρωποι που τρωνε σουβλακια με Χαλουμι. Το τριτο οταν κοιταξα κλεφτα μεσα απο τη τζαμαρια με τα κοκκινα γραμματα:Τσικνα .Τσαμπουνες και χαλκινα πνευστα .Ξεθωριασμενες φωτογραφιες της Κερυνειας στον τοιχο. Αντρες να καπνιζουν και να πετανε τα πουλια απο το ταβλι με θορυβο στο τραπεζι.

'Ελλασονα, Λιβαδεια,Μελβουρνη, Μοναχο, Βελεστινο, Αγιοι Σαραντα,Εσκι Σεχιρ, Κώστας, Κώστας, Μανόλης, Πέτρος, Γιάννης, Τάκης
Πλατεία Ναυαρίνου, Διοικητηρίου και Εξαρχείων. Αλέκος, Βασίλης, Άγγελος
Μπιζανίου κι Αναλήψεως, Αγίας Τριάδας κι 25ης Μαρτίου
Η Ελλάδα που αντιστέκεται, η Ελλάδα που επιμένει
κι όποιος δεν καταλαβαίνει δεν ξέρει που πατά και που πηγαίνει
Καλώς όρισες πουλί μου, μοναξιά ελληνική μου
Από αγάπη φεύγεις, έρχεσαι, πηγαινοέρχεσαι σαν την πνοή μου
Κι απ' τη έρμη την απόσταση παίρνει υπόσταση κάθε γιορτή μου
Απ' τους δυο μας ποταμούς θα γευτεί μια μέρα η έρημος καρπούς'

Προσκυνω την ξενιτια. Τα λουλουδια στην κυρια απο μενα.